Zo kom jij los van jouw verleden

photo-1468235786671-7d0c7b22c605

“En hoe bevalt het samenwonen?,” vraagt mijn moeder. “Ja, heel goed,” antwoord ik. En ik sta er versteld van hoe makkelijk dat uit mijn mond rolt, want slechts twee maanden geleden had ik geen idee of ik dit wel wilde.

Ik was bang voor van alles. 

Bang om mijn kracht kwijt te raken. Bang om in mijn oude patronen te vervallen. Bang om een kameleon te worden en niet meer te kunnen voelen waar mijn eigen verlangens liggen. Bang om mijn grenzen niet te voelen.

Kortom: bang om mezelf kwijt te raken.

Zoveel angsten die zich – door eerdere ervaringen- op hadden gehoopt.

Maar mijn verhalen uit het verleden bepalen niet wie ik nu ben.

De ervaringen uit mijn verleden leren me wél hoe ik het niet meer wil. Ze tonen mij mijn valkuilen.

Maar de verhalen zeggen niet dat ik moet stoppen met proberen.

Steeds vaker kom ik erachter hoe het verleden mij tegenhoud. Omdat ik verkeerde verhalen heb gecreëerd in mijn hoofd.

Zo was ik vroeger altijd een van de laatsten die werd uitgekozen bij gym. Vooral bij balsporten. Met mijn belabberde dieptezicht waren alle sporten met een bal bepaald geen pretje voor me.

Ik kreeg ballen tegen mijn neus aan. Of ze vlogen rakelings aan me voorbij.

Mijn conclusie: ‘Ik ben slecht in balsporten.’

Op oudere leeftijd, als iemand een potje wilde ballen, zei ik standaard: ‘neehoor, dat kan ik niet.’

Totdat ik het vorig jaar – op een feestje met een aantal kinderen erbij – toch weer eens ging proberen. Een paar keer de bal overslaan.

Tot mijn grote verbazing raakte ik de bal gewoon.

Meerdere keren achter elkaar.

En nog grappiger: ik vond het léuk!

Hé. Het verhaal in mijn hoofd klopte gewoon niet…

En o, wat zitten wij boordevol dit soort kleinerende verhalen over onszelf.

We maken onszelf in ons hoofd zoveel kleiner dan dat wij daadwerkelijk zijn.

We denken dingen als: ‘Daar ben ik te oud voor. Daar ben ik te jong voor. Daar ben ik te dik voor. Daar ben ik te dun voor. Daar heb ik geen talent voor.’ En ga zo maar door ….

Op deze manier blijft jouw volle potentie – en jouw volle levensvreugde – liggen.

Als een zaadje dat diep in de grond gestopt is en alleen maar negatieve voeding krijgt. Het zal nooit lekker kunnen bloeien en groeien.

Betrap jezelf de volgende keer eens op een van deze kleinerende gedachtes. (‘Kan ik niet’. ‘Daar ben ik te … voor.’ ‘Daar heb ik geen talent voor.’).

‘Ha, betrapt!,’ zeg je dan.

‘Dit is gewoon een verhaal dat ik mezelf wijsmaak om mezelf klein te houden.

En weet je wat?

Ik doe het toch gewoon.

Ik ga toch experimenteren.

Ik ga toch een beetje spelen.

Omdat het leven gelééfd wil worden.’

 

Herken jij het bovenstaande verhaal? Heb jj ook verhalen gecreëerd over jezelf die jou klein houden? En kun je een stapje zetten om daar uit te breken?

 

 

6 gedachten over “Zo kom jij los van jouw verleden

  1. Ziet er goed uit, ja zo heb ik ook van die gedachten…Heel herkenbaar.
    Wanneer en hoe ontstaan ze? Dat is de vraag…en er niet aan toe geven…

    • Ja, soms blijft het inderdaad onduidelijk wanneer bepaalde overtuigingen ontstaan. Maar andere keren is het heel helder. Dan kun je het terug herleiden tot 1 bepaalde jeugdherinnering. Soms gebruik ik mijn dromen ook wel eens om me te ‘helpen’ daarbij. Het kan heel veel inzichten geven als je weet waar je gedrag vandaan komt. En daardoor is het ook makkelijker om van bepaalde onzekerheden af te komen.

  2. Hoi Lieke,
    Ik denk dat er veel mensen rondlopen met dit besef van dat kan ik toch niet.
    Wat mijzelf betreft herken ook ik dit punt. Ik heb altijd gezongen in kleine groepjes, solo en nu in een koor. Als ik solo’s moest zingen was ik hier best zenuwachtig voor terwijl het altijd best redelijk ging. Ik durf nu geen solo’s meer te zingen en heb het gevoel dat lukt me niet meer. Makkelijker is je te verstoppen in een koor…toch ?
    Misschien moet ik naar aanleiding van jouw blog dit toch maar weer eens proberen, alhoewel ik dit erg moeilijk vind.
    Overigens heb ik daarna steeds meer het gevoel gekregen dat zingen op de manier van toen ( 8 tot 10 jaar terug ) niet meer zo makkelijk gaat als toen. Ergens in mij blokkeert er iets en dit wordt verstrekt door de gedachten het lukt mij niet meer 🙂
    Dat zelfvertrouwen raak je een beetje kwijt.
    Overigens vind ik je blogs erg interessant omdat ik hier raakvlakken in ontdek die aan den lijve ondervindt.

    Hartelijke groet,
    Peter.

    • Hey Peter,
      Ja, zelfvertrouwen kan soms ineens weer verdwijnen als je iets langere tijd niet doet. Raar hoe dat werkt he? Op een gegeven moment ga je jezelf wijsmaken dat je het niet meer kan. Terwijl je helemaal niet kunt weten of dat de waarheid is.

      De privé-zangles werkt voor mij heel goed voor mijn zelfvertrouwen. Dat wens ik jou ook van harte toe!!
      Er zit een stem in jou die gehoord wil worden. Heerlijk als je die er vol uit kan laten komen.

      Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

een × 3 =