Zo bereik je innerlijke vrede

meer energie en levenslust, levenslustig tips

Met de muts van mijn capuchon-trui op, ben ik achter mijn bureau gekropen om deze blog te schrijven. Twee beschuitjes met jam erbij, een kopje thee. Ik voel me misselijk, huilerig, emotioneel. Ik denk om wat er gister gebeurd is. 

De laatste weken heb ik last gehad van hartkloppingen. Mijn hart sloeg over, of ik had pijn op mijn borststreek. Nu was december ook een chaotische maand waarin er wat vervelende dingen gebeurde. Ik stond er dus verder niet teveel bij stil, gaat vanzelf wel weer over. Dacht ik.

Totdat ik vorige week op de bank zat, mijn adem onder controle probeerde te houden om mijn hartslag omlaag te krijgen, maar dat niet meer lukte. Onrustig zat ik op de bank heen en weer te wiebelen. Waarom kon ik dit niet? Ik deed toch aan yoga en meditatie? Toen mijn lief even later kwam, merkte ik zelf pas hoe hoog het me zat. ‘Het gaat niet zo goed’, piepte ik, waarop ik in huilen uitbarstte.

‘Waarom ga je niet naar de dokter? Even checken of alles in orde is?,’ vroeg hij.

‘Hmm, ja… nou.. .dat is misschien wel een goed idee.’

‘Bel maar even. Misschien heeft de huisarts vandaag nog wel tijd’

‘Nu?! Nee, dat kan niet. Nu heeft de dokter eeeh… echt geen plek meer.’

We keken elkaar aan en schoten in de lach. Onzin natuurlijk. Ik belde met de assistente en een halfuur later kon ik al terecht.

Niks aan de hand, kon mijn huisarts mij geruststellen. Ze mat mijn bloeddruk op, luisterde naar mijn hartslag en vertelde dat het hart van iedereen wel een keer per dag overslaat. ‘Misschien ben jij je extra bewust van al die gevoelens?’

Een geruststelling dat er niks ernstigs aan de hand is. Maar daarmee was de pijn in mijn hartstreek nog niet voorbij.

Misschien moest ik er eens op een andere manier naar kijken. Wat had mijn hart me nu te vertellen? Wellicht eens samen met Mariska bekijken, dacht ik. Een therapeut waar ik sowieso al een sessie bij geboekt had om nog enkele blokkades in mijn leven te doorwerken.

Dus daar was ik gister.

We praatten over mijn leven en over de onzekerheden waar ik momenteel tegenaan loop. Over de pijn op mijn hart had ik nog niks verteld. Dat was ook niet nodig. Mariska is heldervoelend en greep plotseling – terwijl we in gesprek waren – naar haar borststreek.

‘Voel jij dat ook?’ vroeg ze me.

‘Ehm, ja,’ bekende ik. ‘Al een aantal weken.’

Daar zat duidelijk een flink pijnpunt. We gingen op onderzoek uit. Welke negatieve overtuigingen heb ik nog?

En poeh. Dat waren nog een paar stevige onzekerheden.

Negatieve overtuigingen die ik voor het grootste deel van mijn leven prima overwonnen heb. Maar die nu even in alle hevigheid komen opzetten, door een aantal nieuwe mensen in mijn leven.

“Ik ben saai. Ik doe er niet toe. Ik heb niks te bieden.”

Dat eigenlijk. In een notendop.

Gedachtes die ik lang niet in elke situatie heb. Maar het universum heeft me een nieuwe situatie in mijn schoot geworpen, waarbij ik mezelf flink tegenkom. Ik word een angstig konijntje, ik trek mezelf terug en ik verlam als het ware. Ik kruip in mijn innerlijke kind, die denkt ‘dat ze het allemaal niet kan.’

Tijd om goed te gaan luisteren naar dat kleine kind in me. Waar is ze zo bang voor? Wat heeft ze nodig? Kan ik haar een extra dosis zelfliefde en zelfacceptatie geven?

Thuisgekomen was ik zo dankbaar. Dat ik hiermee aan de slag mag gaan… Dat ik mijn eigen gevoelens serieus neem en dat ik zulke fijne personen om me heen heb, die mij hierbij kunnen helpen.

Een makkelijke klus is het niet. Je angsten en onzekerheden zo frontaal aangaan. Dat geeft de misselijkheid me ook wel aan. Maar de weg klopt. Ook dat voel ik diep van binnen. Dit is de weg naar licht, liefde en innerlijke vrede.

En daarvoor moet je genadeloos eerlijk naar jezelf blijven. Je patronen moedig onder ogen durven komen. Je lichaam uiterst serieus nemen. En oude blokkades en overtuigingen heldhaftig uit de weg ruimen.

Ik moet daarbij denken aan Etty Hillesum, mijn spirituele voorbeeld.

Ook zij pleitte ervoor dat mensen in zichzelf vrede stichten. Dat iedereen de taak heeft de eigen ‘kleine oorlogen’ in zichzelf te overwinnen. Pas dan kan er ook echte vrede zijn in de hele wereld. Daar geloof ik heilig in.

En dat is ook een mooie boodschap in deze roerige tijden. Zoals ook Ghandi promoot: ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’.

 


Wil jij ook de stap zetten, op weg naar innerlijke vrede? In mijn online cursus leer ik jou in 9 weken hoe je weer balans kunt krijgen in lichaam, ziel en geest.

(Bron foto: Guy Mayer)

5 gedachten over “Zo bereik je innerlijke vrede

  1. Lieve Lieke,
    Waar jij mee bezig bent is het moedigste en mooiste wat een mens zichzelf kan (en zou moeten) schenken. En ook tegelijk heel zwaar en confronterend, maar zoals Nietszche zegt: “Ik gun ieder mens zijn pijnen, daarin ligt je groei.”

    En jij deelt je pijn- en groeiprocessen met al je lezers, je bent hierin zo eerlijk en door je kwetsbaarheden te beschrijven geef je zoveel ruimte aan anderen om ook te leren en te groeien.

    Ik lees je blogs vanaf november 2012 en kom veel synchroniciteiten en herkenningen tegen en je weet me te prikkelen tot nieuwe ontdekkingen over mijzelf. Mede door jouw blogs blijf ik mijn spirituele pad volgen.

    Dankjewel, mooi mens, en blijf doorgaan met je weg vervolgen en vergeet niet af en toe te huilen, het geeft lucht. Sterkte!!

    Liefs,
    Linda

    • Dankjewel voor jullie prachtige reacties! Doet me heel erg goed. Ik wilde mijn blog eigenlijk over iets anders schrijven, maar toen kwam dit er ineens uit. Voelt dan kwetsbaar om te delen. Dus superfijn dat het zo gewaardeerd wordt.
      xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

10 − acht =