Van haasten naar onthaasten

onthaasten, thee

Het is een doordeweekse middag en ik werp een blik naar buiten. Een moeder fietst als een wervelwind vooruit met haar baby voorop in het kinderzitje. Een andere fietser houdt zijn stuur losjes met één hand vast, terwijl hij op zijn mobieltje tuurt. Hij wordt voorbijgesneld door een fietskoerier in flitsende outfit. Een paar deuren verder holt een zakenman druk bellend naar zijn auto. In zijn hand zijn lunch, het plastic bakje probeert hij ergens in zijn auto veilig te stellen. Wat een tijdsdruk ervaart iedereen. En deze constante haast lijkt alleen maar te stijgen… 

Steeds vaker hebben we het gevoel dat we niet genoeg tijd hebben. Al onze dagelijkse werkzaamheden passen haast niet meer in 24 uur. De tijd nemen of tijd verliezen is eigenlijk een luxe geworden, schrijft filosoof Frédéric Lenoir in zijn boek ‘Hoe we de wereld kunnen genezen’.

Het is heel paradoxaal. We hebben steeds snellere machines uitgevonden. Daarmee hoopten we dat we minder zouden hoeven werken en meer vrije tijd zouden overhouden. Wasmachines, zodat we niet meer op de hand hoeven wassen. Emails zodat we niet meer hoeven te wachten op de postbode. En stofzuigers, zodat we niet meer met bezem en blik rond hoeven te lopen.

Maar krijgen wij daar meer vrije tijd door? Nee. In plaats daarvan hebben wij ons aangepast aan de machines en zijn we zelf in een steeds hoger tempo gaan leven, schrijft Lenoir. En intussen blijven we onze machines steeds verder perfectioneren… zodat ze nog sneller kunnen functioneren.

“De technologie levert ons vaak eerder stress of depressieve gevoelens op,” merkt de filosoof op.

Herkenbaar? Voor mij in ieder geval wel…. Ook ik heb me afgelopen weken nogal schuldig gemaakt aan dit jachtige, gehaaste gevoel.

Vorige week strompelde een oud vrouwtje voor me in de supermarkt samen met haar dochter. Heel langzaam bestudeerden ze de producten in de schappen. Ze blokkeerden mijn weg. Het irriteerde me. Ik had namelijk haast.

Ik had net een interview gehad, moest nog even snel boodschappen doen, dan naar huis om verder te werken, want daarna moest ik snel eten om op tijd voor mijn zangles te zijn. Geïrriteerd holde ik de twee voorbij op weg naar het broodjesschap.

Totdat ik mezelf van bovenaf bekeek. Aj, ineens was ik zo iemand geworden die geen oog meer heeft voor zijn medemens. Iemand die geen tijd meer lijkt te hebben.

Het is een houding die mij geen goed doet. Ik krijg er stress van. Mijn hart gaat sneller kloppen. Mijn lichaam komt vast te zitten. De paar zonnegroeten in de ochtend zijn niet voldoende meer om me tot rust te brengen.

Je wordt trouwens ook echt minder vriendelijk van haast. Dat blijkt uit onderzoek van twee psychologen van Princeton University.

Zij lieten een groep studenten een lezing voorbereiden. Aan de ene helft van de groep werd verteld dat het publiek al klaar zat. Ze konden maar beter opschieten, want ze waren al een paar minuten te laat. Aan de andere groep studenten werd verteld dat ze rustig aan konden doen, het zou nog een paar minuten duren voordat het publiek zou komen.

Ondertussen werd een acteur ingeschakeld die deed alsof hij pijn had. Hij liep voorovergebogen en deed alsof hij ziek en angstig was.

Op weg naar hun lezing kwamen de studenten deze man met pijn tegen. Wat bleek? Ruim tweederde van de studenten die géén haast voelde, stopte om de persoon te helpen.

En van de studenten die dachten dat ze te laat waren voor hun lezing? Daarvan stopte slechts een tiende…

Na de opdracht waren de studenten onthutst over hun eigen gedrag.  Door de druk die ze voelden, gedroegen ze zich ineens heel anders dan eigenlijk bij hun kernwaarden paste.

“In onze moderne wereld hebben we het tempo tot zo’n ongezond uiterste opgevoerd, dat we vergeten dat langzamer soms beter is,” schrijft ook Harvard-docent Tal Ben-Shahar in zijn laatste boek.

Het blijft cruciaal om te onthaasten.

Dus wil je niet bezwijken onder stress, haast en drukte? Dan blijft het van groot belang om de tijd te nemen voor bepaalde dingen. Om de tijd soms te vergeten. De tijd te verliezen.

Vraag jezelf eens af: waar zou jij graag weer alle tijd voor nemen? Ik maakte gisteravond een lijstje:

Ik wil de tijd nemen om rustig te ademen

Ik wil de tijd nemen voor de natuur

Ik wil de tijd nemen om te schrijven vanuit mijn hart

Ik wil de tijd nemen om rustig naar muziek te luisteren

Ik wil de tijd nemen om te lachen

Ik wil de tijd nemen om te genieten van frisse lucht

Ik wil de tijd nemen om op mijn gemak mooie foto’s te bekijken

Ik wil de tijd nemen om te genieten van mijn huis

Ik wil de tijd nemen om te bidden

Ik wil de tijd nemen om te verdrinken in een boek

Ik wil de tijd nemen om te verdrinken in iemands ogen

Ik wil de tijd nemen om…  te léven

(Fotocredit: Arjun Karkhanis / cc)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

5 × 5 =