Soms moet je een stapje terugzetten

spirituele ontwikkeling, intuitie volgen, leven vanuit je hart

Ai ai ai. De chaos hier lijkt alleen maar door te gaan. Ik zei gister tegen mijn vriend: ‘Ik zou zo graag willen dat de storm even gaat liggen.’ Maar dat doet ie niet. Hij schudt me door elkaar. En laat me steeds opnieuw nadenken. Wat wil je nou écht? Is dit wat je wilt? Zeker weten, of toch iets anders? 

Ik heb al een paar keer geschreven over mijn nieuwe huis waar ik me niet thuis voel. Dat vond ik in het begin nog wel normaal. Want ja, je hebt ook tijd en ruimte nodig om te aarden toch?

Maar wanneer is de grens bereikt? Wanneer zeg je: genoeg is genoeg. Dit leven pást gewoon niet bij mij? (Althans, niet hier en nu).

Ik heb in Follow your Bliss wel gedeeld over hoe het zat met mijn huis, maar op mijn blog zelf nog niet. Dus daarom toch even het laatste halfjaar in een notendop:

Ruim zes maanden geleden bleek dat ik mijn eigen huis niet meer kan betalen. Ik heb het huis gekocht in een tijd dat het economisch geweldig ging. Ik verdiende makkelijk als freelance journalist. Goede klussen waren er in overvloed. En de huizenprijzen (en rente) lagen torenhoog.

De bank gaf me de hypotheek, want ik had ook nog een flinke spaarrekening. Dus mocht het even wat minder gaan, dan kon ik mezelf opvangen.

Dat heb ik de laatste jaren ook moeten doen. Ik kreeg zelf een burn-out en tegelijkertijd was de economische crisis in volle gang.

Die crisis heeft ervoor gezorgd dat het voor freelance journalisten een zeer lastige markt is geworden. Ik kon her en der nog wat klussen krijgen. Maar lang niet voor het bedrag waarvoor ik vroeger werkte.

Opdrachtgevers gingen failliet, kregen geen subsidie meer, of stopten met hun bedrijf.

Stuk voor stuk viel iedereen om.

En ik dus ook. Financieel gezien.

Hoe zuinig ik ook had geleefd, het spaargeld raakte op.

Ondertussen was ik wel volledig op mijn nieuwe weg terecht gekomen. Als blogger en coach van online trainingen. Maargoed. Een bedrijf opstarten kost tijd. Daar kan ik mijn huis niet direct van betalen.

Kortom: mijn huis moest in de verkoop.

Om geld te besparen, trok ik alvast bij mijn vriend in en zijn twee kinderen.

Hij woonde in een gehorig huisje van krap 45 vierkante meter.

Daar zaten we met z’n vieren, plus een blazende kat. (Haha, tja. Daantje is al net zo gevoelig als haar baasje. Ze vond het helemaal niks al die drukte ineens.)

Ondertussen was het al een tijd onze droom om aan het water te wonen. We hadden al een paar keer rondgelopen op een bungalowpark aan de Maarsseveense plassen.

Prachtig plekje.

Waterrijke en groene omgeving.

Tussen de weilanden.

Ja, wel een eind van de stad af: ruim een halfuur fietsen. Maarja. Je kunt niet alles hebben, toch?

Dus toen ik héél toevallig een huurhuisje vrij zag komen, gingen we ervoor.

En net toen we dachten dat we volledige vrijheid zouden krijgen op deze mooie plek. Dat de chaos voorbij zou zijn, begon de chaos pas echt goed.

De kinderen moesten constant gebracht en gehaald worden met de auto. Naar school. Naar vriendjes. Naar het skate-park. Dingen die ze in de stad allemaal alleen konden, was nu toch iets te ver fietsen voor ze.

Inschattingsfoutje?

We pasten het schema aan, zodat ze minder vaak bij ons zouden zijn.

Maarja… is dat wat gelukkig maakt?

Maar ook voor mijzelf is de grote vrijheid die ik voorheen altijd voelde, nu voor een groot deel weg.

En vrijheid staat wel bovenaan mijn lijstje met belangrijke waarden.

Even lopen naar een koffietentje? Kan niet meer. Even lopen naar de groentewinkel op de hoek? Of de kringloopwinkel op de hoek? Kan niet meer.

De fietstocht naar het station kost geen 10 minuten meer, maar (afhankelijk van de wind) 30 tot 45 minuten. En het huis zelf is ook niet het makkelijkste huis.

Zo’n nieuw leven kán natuurlijk rust geven. Gewoon, meer de tijd nemen voor alles, hield ik mezelf voor.

Slow Living.

Heel hip toch?

En ondertussen probeer ik te kijken naar dingen die hier wél kunnen.

Zoals eeh… heel hard zingen en schreeuwen omdat je in een vrijstaand huisje woont.

Of een rondje rondom het water lopen.

Maar ik moet ook eerlijk zijn tegen mezelf… Wegen de voordelen wel op tegen de nadelen? Of houd ik mezelf voor de gek daarmee?

Ben ik tóch meer een stadsmeisje?

En zoja: hoe wil ik dan het liefst wonen?

Ik heb nu een halfjaar mogen ervaren hoe het is om met z’n vieren te wonen. Met mijn vriend en zijn twee kids.

Verrijkend. Maar ook pittig.

Misschien wel iets te pittig voor mij.

 

Wat het antwoord is? Wat ik ga doen? Ik weet het niet.

Ik weet wel dat ik even tot rust wil komen. Even uit de chaos stappen. Een stap terug.

Mijn oude huisje is er nog.

Nog niet verkocht.

 

En ik denk aan de quote die daar nog op de badkamerdeur hangt.

inspiratie quotes

Fijne maandag!

 

Lieke,portret,rondBalance-coach & blogger Lieke Meertens inspireert vrouwen om te leven vanuit hun hart. Met haar blogs bereikt ze wekelijks duizenden mensen. Haar missie is dat vrouwen hun eigen kracht, licht & liefde volop gaan voelen. Daarvoor ontwikkelde Lieke de videotraining Secrets of your Heart en de online training Follow your Bliss. Ook helpt ze vrouwen met het herstellen van hun burn-out met Balance & Energy.

 

4 gedachten over “Soms moet je een stapje terugzetten

  1. Lastige situatie zo te horen! Ik heb ook een tijdje buitenaf gewoond, maar mij bevalt de afstand tot de supermarkt e.d. ook niet. Nu ik in de stad woon denk ik wel eens terug aan de rust die ik daar had en de mooie uitzichten. Het is ook moeilijk om te weten wat je wilt en je weet het pas als je het gedaan hebt.

    • Ja, dat is echt zo. Soms kun je wel over iets blijven denken. Maar uiteindelijk kom je er pas echt achter als je het doet.
      Nu weet ik in ieder geval het het me op het platteland bevalt en kan ik van daaruit een keuze maken :).

  2. Wacht nog héél even tot het zomer wordt. Misschien gaat het duidelijker voor je worden als je alle seizoenen hebt meegemaakt en daarmee ook alle voor- en nadelen kunt afwegen. En misschien een scootertje kopen om toch snel in de stad te zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

7 − een =