Redenen om niet perfectionistisch te zijn

Blijf lekker fouten maken!

Laatst stelde ik een vraag in de kroeg. Dit waren de antwoorden die ik kreeg: Paardenbloem. Steen. Computer. Hond. Kat. Een Audi A-nogwat… Hoe meer antwoorden er kwamen, hoe meer het me ging verbazen. Waarom zei niemand: Een rijke stinkaard die in Hawaï in zijn hangmat ligt. Of Hugh Hefner (ik vroeg het vooral aan mannen). Wat de vraag was? 

Stel, er is leven na dit leven. Hoe zou je dan terug willen komen?

‘Waarom niet als mens?’ vroeg ik uiteindelijk aan iemand. Waarop een jongen me verbaasd aankeek en uitriep: ‘O! Is dat ook een optie dan?!’ Ik knikte stellig, alsof ik ineens de beslisser aan de hemelpoort was. En ik bedacht: is mens niet de meest logische optie dan? Grappig dat juist het meest voor de hand liggende niet gezien wordt.

Misschien willen we niet nog een keer mens-zijn omdat het zo belastend is: we worstelen wat af met ons bewustzijn, keuzestress, ethische dilemma’s en primitieve verlangens die onderdrukt moeten worden.

‘Nee, mens-zijn is niet zo belastend’, zei iemand. ‘Maar het is toch juist leuk om iets totaal anders te ervaren?’ Goed punt.

Dan kun je dus inderdaad maar beter terugkomen als steen. Midden in de rivier, terwijl water lekker om je heen kabbelt. Deze jongen wilde overigens wel een hele grote steen zijn – ja, in de hiërarchie van de stenenwereld stond hij bovenaan. Niet zomaar een kiezelsteentje dat mensen op kunnen pakken en weer hard weggooien.

Toch zette ik mijn onderzoek nog even voort en kreeg ineens het antwoord waar ik stiekem op hoopte: “Als mezelf. Dan kan ik alles wat ik fout heb gedaan weer goed doen,”  zei iemand resoluut.

Ik moest gelijk denken aan ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan,’ van Milan Kundera waarin hij stelt: ‘einmal ist keinmal’. Oftewel: een keer leven is eigenlijk geen leven. Want als je niet de kans krijgt om het nog een keer allemaal over te doen, wat heeft het dan voor nut?

Maar hoe meer ik nadenk over een leven waarin alles op rolletjes loopt, hoe onbevredigender het wordt.

Want: een leven waarin jij nooit meer een fout maakt, is dat niet dodelijk saai? Bovendien zijn het juist de fouten waar je van leert en waar je zelfs succesvoller van wordt. De fouten helpen jou verder in je ontwikkeling. En ze geven je (achteraf) het heerlijke gevoel dat je aan het groeien bent.

Het is voor jouw omgeving trouwens ook heel fijn als jij eens goed de mist in gaat. Geef toe: naast iemand die altijd alles perfect doet, voel jij je toch alleen maar een kluns? Sterker: uit onderzoek blijkt dat mensen jou aardiger en sympathieker vinden als jij blunders maakt. Zo zien ze namelijk jouw menselijke kant en dat schept een band. En helemaal fijn: samen kunnen jullie er nog eens smakelijk om lachen. Niks bevrijdender dan dat.

Dus om iedereen een plezier te doen: blijf lekker fouten maken, blijf ervan leren en schaam je je er vooral niet voor, maar maak er een mooi verhaal van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

9 + negentien =