Happy Moment: ontmoetingen

gelukkig zijn, gelukkig blijven, tips

Mijn Happy Moment van afgelopen week. Hoe ik het ene moment sipjes op de bank zat en het volgende moment volop visitekaartjes stond uit te delen… 

***

Met moeite sleep ik mezelf de kou in. Liefst blijf ik binnen vandaag.

Alweer.

Ik voel me wat labiel, huilerig, eenzaam. Dan komt mijn huismusgedrag naar boven. Op de bank, poes erbij, kopjes thee, wat boeken, mijn dagboek. Niks mis mee. Dat is de manier om mezelf te helen. Alle emoties toelaten, mild zijn voor mezelf. Maar buitenlucht blijft belangrijk.

De kou in dus.

Op weg naar de drogist.

Na het afrekenen hoor ik een stemmetje in mijn hoofd. Dat vertelt me om even langs het kanaal te slenteren dat hier om de hoek ligt.

Ik snuif de buitenlucht op, staar naar de dobberende eendjes, voel de wind door mijn haren strijken. Een hond draaft voorbij.

Even verderop staat een man brood te strooien. Een horde meeuwen komt er krijsend op af. Ze vliegen net zo snel weer op als de hond ze blaffend wegjaagt. Het dier schrokt een groot stuk brood op.

De dief.

Glimlachend kijk ik naar de man die zo lief wilde zijn voor de vogels. Hij zegt iets tegen me. Ik versta alleen het woord hond. “Niet van mij,” antwoord ik.

Achter ons komt een vrouw aangehold. “Foei! Dat zou je niet meer doen!”

De eendjesman praat verder, duwt een flyer in mijn handen. Hij is een Marokkaanse chef-kok en ik moet morgen echt langskomen bij een theatershow. Ik werp een blik op het papiertje en zie een bekende naam staan: een liedjesschrijver waar ik ooit een workshop bij volgde. Wat grappig. We lachen allebei om dit toeval.

De man en ik lopen samen verder en komen bij een molen uit. Die was ik vergeten. Deze molen in de stad. “It’s open!” roept een meisje naar haar vriendin.

Ook wij lopen naar binnen. Een groepje mensen kijkt ons vragend aan. “Willen jullie mee met de rondleiding?”

“Ja hoor!” antwoord ik.

En voordat ik het weet, beland ik op alle verdiepingen van de houtzaagmolen. Ik leer dat de wieken in een trouwstand kunnen staan en in een rouwstand. Dat een ambachtelijke molenzaag nog preciezer zaagt dan een elektrische. En dat hout vroeger in grote stapels over het water vervoerd werd. Mensen bouwden er huisjes bovenop om in te slapen.

Na afloop van de tour raak ik in gesprek met een zeilliefhebber. Al babbelend lopen we nog een rondje om het molenerf en treffen een klein atelier aan. “Zullen we even naar binnen?,” stel ik voor.

Daar schaaft Karim aan een houten vaas. Peinzend vraagt hij zich af of de vaas niet dunner moet. Ik vind hem prachtig zo, verzeker ik hem. Hij lijkt opgelucht en toont ons zijn andere kunstwerken. Voornamelijk vogels. Karim is dol op vogels. Hij maakt ze van allerlei verschillende soorten hout: kokoshout, blauwe regen.

Karim vraagt wat ik doe, wilt mijn website weten, ik geef hem mijn visitekaartje. De zeilliefhebber wil er ook een. We schudden elkaars hand. “Leuk je te ontmoeten!,” zeggen we.

Even later stap ik weer op mijn fiets. Wat een bevestiging weer!

Ieder moment blijft het zo belangrijk. Mijn hart volgen. Mijn intuïtie achterna. Luisteren naar dat stille stemmetje.

Door deze spontane ontmoetingen is mijn eenzame bui plotsklaps verdwenen. Tevreden ga ik naar huis. Naar mijn bank.

Zo. Dat zit een stuk fijner.

(Fotocredit: Alexander Stramma / cc)

Een gedachte over “Happy Moment: ontmoetingen

  1. Pingback: Creëer meer magie in je leven - Be Blissed– Be Blissed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

achttien − 8 =