De grote les die ik leerde over emoties

omgaan met lastige emoties, kwaadheid

“Ik vind het wel prima dat ik nooit kwaad word.” Ik hoor het mezelf nog zeggen tegen de psycholoog, jaren geleden. “Ik geloof gewoon dat deze emotie niet in me zit. Ik begrijp meestal wel waarom mensen doen wat ze doen.” De psycholoog keek me bedenkelijk aan en zei toen: 

“Kwaadheid is soms nodig om te weten waar jouw grenzen liggen.”

Haar antwoord resoneerde ergens in mijn lichaam, maar ik kon nog niet ontdekken hoe of wanneer ik dan kwaad zou moeten worden op iemand.

Tuurlijk, ik had wel eens ruzies gehad met partners, maar meestal schoot ik dan in een andere emotie. Angst bijvoorbeeld om iemand kwijt te raken. De volle emotie van kwaadheid liet ik nooit toe, die drukte ik angstvallig weg. Nee, een conflict? Dat ging ik liever uit de weg.

Maar dat was wellicht precies de reden dat ik uiteindelijk bij de psycholoog belandde. Ik kon mijn eigen grenzen niet voelen, niet aangeven, plus ik wilde anderen niet teleurstellen. Maar daarmee stelde ik wel de belangrijkste persoon in mijn leven teleur: mezelf.

Beetje bij beetje kon ik die angst om anderen teleur te stellen laten varen. Ik vond veiligheid bij mezelf en leerde voelen waar mijn grenzen zich bevinden.

En toen, ineens, kwam kwaadheid om de hoek kijken. Onverwachts, toen ik op een drukke markt liep. Van achter werd ik plots in mijn rug gestompt, omdat een jongen erdoor wilde. Niet even: ‘kun je even aan de kant gaan?’, of een vriendelijk duwtje op mijn schouder. Nee, een stomp in de rug.

De schrik, het onrecht en de brutaliteit… Ik voelde een steek rondom mijn borstgebied, mijn hart kromp ineen en ik stopte bijna met ademen. Ik had zin om de jongen achterna te rennen en heel hard tegen hem te schreeuwen. Vragen waar hij het lef vandaan haalde. Angst weerhield me van die actie. Maar het gevoel van kwaadheid was er even geweest.

Onlangs was het weer zover. Midden in de nacht werd ik wakker en werd ik ineens zo kwaad op iemand! Ken je dat gevoel dat ineens allerlei puzzelstukjes in elkaar lijken te vallen? Dat je ineens merkt dat iemand – stapje voor stapje – steeds meer over jouw grenzen gaat? Met iedere gebeurtenis een beetje meer?

Dat dus.

Een steek in mijn hart, die vervolgens ineenkromp.

En ik? Ik liet de kwaadheid volledig toe. Ik bleef bij het gevoel in mijn lichaam. Schreef vervolgens alle gedachten op die in mijn hoofd ronddwaalden. En besloot er snel over te gaan praten met deze persoon.

En daarna? Daarna schoot ik in de lach.

“Eindelijk kwaadheid. Daar ben je.

Ik heb je gemist.”

 


Behoefte aan persoonlijke begeleiding? Als intuïtie-coach geef ik jou de handvaten om volledig in jouw kracht te gaan staan. Of check mijn online cursus voor meer energie. 

 

Bron foto. Tags: emoties herkennen, boosheid verwerken  

2 gedachten over “De grote les die ik leerde over emoties

    • Vind het lastig om daar eenduidig antwoord op te geven! Sommige mensen zeggen dat ze hun gevoel volgen, maar alles wat zij doen is hun eerste driften/impulsen volgen, of zij laten zich volledig meeslepen door emoties. En dat is dan weer niet helemaal hetzelfde…

      Maar als jij je bewust bent van wat er in je leeft, en je kijkt open en eerlijk naar jouw gevoelens en je neemt daar je verantwoordelijkheid voor, dan ben je volgens mij goed bezig ja :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

zes + twintig =