Digitale retraite (2) – De tijd vertraagt

goedkope retraite Afgelopen zaterdag kon je het eerste deel lezen van mijn digitale retraite. Maar er gebeurde nog veel meer in deze ene week. Ik deed nog meer emotioneel lichaamswerk, ik voerde zelfs een aantal rituelen uit en ik kwam erachter wat de kracht van spijt is… 

Dinsdag – Een zucht van verlichting

Nadat ik de dag ben begonnen met een fijne yogales, fiets ik in het zonnetje naar de Ekoplaza. Vorige week heb ik namelijk een recept gevonden (en al uitgeprint) op vegadutchie dat ik wil maken: chocoladevierkantjes propvol noten, pure chocolade, kokosrasp en meer. En Ekoplaza is de perfecte locatie voor de benodigde ingrediënten.

Het is heel relaxed om hier gewoon een beetje rond te kunnen struinen zonder dat ik me opgejaagd voel. Even echt aandacht schenken aan alle mooie producten die hier uitgestald liggen. Verlekkerd kijk ik naar de versgemaakte quinoa-salade vol gegrilde groentes, pompoenpitjes en allerlei zaden. De quinoa is me tegenwoordig iets te duur geworden, maar ik gebruik het als inspiratie en maak ’s avonds een bulgursalade met veldsla, pompoenpitten, peultjes, broccoli, courgette en geroosterde sesamzaadjes.

Bij terugkomst van de winkel neem ik een kopje jasmijnthee erbij en maak mijn derde tekening van deze week. (Zie deze pagina voor uitleg van deze krachtige oefening). Als vanzelf laat ik mijn handen een doolhof tekenen. Middenin staat een brandende kaars. Bij de analyse van de tekening schrijf ik als vanzelf allerlei inzichten op, waaronder:

* Ik kan in kringetjes draaien, een doodlopende straat ingaan. Maar dat hindert allemaal niet. Ook dat is deel van mijn levensweg.

* Alle wegen zijn voeding voor je ziel. Bekijk je weg eens van bovenaf: jouw levensweg. Geen enkel punt is beter dan een ander punt. Je bent nu precies waar je moet zijn.

Na deze analyse slaak ik een zucht van verlichting. Vooral het besef dat ik op ieder moment van mijn leven op de juiste plek ben is een fijne geruststelling. Ik hoef niet door te blijven sprinten om maar ergens anders uit te komen. Ja natuurlijk is dit een inzicht dat ik wekelijks wel ergens lees. En verstandelijk snap ik dat dan ook wel. Maar doordat ik het nu als vanzelf heb getekend vóel ik het ook daadwerkelijk een stuk krachtiger binnenkomen.

Woensdag – tranen om een ver verleden

De neiging om mijn Facebook of mail te willen checken verdwijnt langzaamaan naar de achtergrond. Ik merk dat het veel innerlijke ruimte schept. Even zet ik de radio aan, maar de schreeuwerige reclame komt te hard binnen. Al die producten die worden aangeprezen waar je allemaal gelukkiger van zou worden…

Ik pak er een oude cd bij van Norah Jones, zet ‘m op en voel de rust weer op me neerdalen. Ik denk terug aan de vakantie in Italië van twee jaar geleden. Met een groepje vriendinnen zat ik twee weken in een dorpje bij een klein strand waar verder nauwelijks iets te doen was. Ik vond het heerlijk! Ik had niks anders meer nodig. Net als nu.

Het mooiste aan deze dagen is dat de tijd vertraagt  als op een lome zomerse stranddag.. Wat een verschil met de afgelopen maanden. Toen dacht ik op de vrijdag vaak verschikt: “Huh? Is de week alweer voorbij?! Hoe kan dat? Wat heb ik eigenlijk gedaan deze week?” Geen fijn gevoel. Alsof ik mezelf voortdurend voorbij ren.

Zonder alle externe prikkels is het makkelijker om aandacht te hebben. Aandacht voor mijn biologische eten. Aandacht voor mijn jasmijnthee. Aandacht voor een chocoladekoekje. Maar ook aandacht voor herinneringen. Aandacht voor oude emoties die nog zijn blijven hangen.

Herinneringen krijgen normaal gesproken nauwelijks meer kans omdat we onszelf constant proberen te vermaken met nieuwe prikkels. Ook ik ben voortdurend bezig om nieuwe informatie tot me te nemen. Maar doordat ik al deze externe prikkels nu minimaliseer, krijg ik weer ruimte voor mezelf.

Het is tijd om nog een stapje verder te gaan met mijn innerlijke schoonmaak. Ik voel dat het tijd is om een ex uit een zeer ver verleden los te laten die de laatste tijd ineens weer in mijn gedachtes zat. Ik merk dat ik een aantal zaken nooit echt goed heb verwerkt en weet dat dit de juiste timing is om daar aandacht aan te gaan schenken.

Ik duik het diepe in. Ik bekijk oude foto’s van ons, ik luister naar onze liedjes en ik geef alle ruimte aan alle herinneringen die bovenkomen. Niet lang daarna komen de tranen al. Ik laat ze de vrije loop. Ik teken, ik schrijf, ik dans: alles met mijn ex in gedachten dicht bij me. Ik voer gesprekken met hem waarin ik kwaad word, waarin ik lach en waarin ik huil. Alle emoties passeren de revue! Tja, als ik iets doe, doe ik het ook gelijk goed…

Donderdag  – Schuld en schaamte komen bovendrijven

Vermoeid word ik wakker. Alle emoties van gister eisen hun tol. Nu komt de moeheid eruit, maar ik laat het er maar gewoon zijn. Rustig ruim ik nog wat laatjes op in mijn huis, ik bel met een vriendin en met mijn moeder, ik bak de chocoladevierkantjes, ga naar de fysio, maak nog een tekening, schrijf wat en luister oude cd’s. De dag kabbelt rustig voort.

’s Avonds komt deel twee van mijn loslaatproces. Ik steek wat kaarsen aan, ga rustig op mijn meditatiekussen zitten en ga in gesprek met mezelf. Waarom heb ik nog ‘vastgehouden’ aan deze ex? Welke gevoelens heb ik daarbij?

Plotseling komen schuld en schaamte bovendrijven. Geen fijne emoties, maar ik sluit ze niet buiten. Ze komen even hevig opzetten, ik kijk nieuwsgierig naar ze en langzaam verdwijnen ze daarna ook weer naar de achtergrond. En dan, heel ergens in de verte, voel ik dankbaarheid en liefde opkomen…  Ik weet dat ik uiteindelijk veel lessen heb geleerd door deze relatie. En ja, ik was nog erg jong dus ik heb fouten gemaakt, maar daar heb ik uiteindelijk van geleerd. Dat begin ik nu allemaal steeds meer te voelen. Ik heb deze relatie nodig gehad om te komen waar ik nu ben. Dat besef werkt helend.

Alle tekeningen die ik heb gemaakt deze week helpen ook heel goed in dit proces. Hierdoor besef ik dat alle ervaringen nodig zijn om mijn ziel te voeden en dat het helemaal klopt waar ik nu ben. Als afsluiter schrijf ik nog een brief aan mijn ex die ik daarna verbrand. Allemaal bedoeld om alles steeds meer los te laten.

Vrijdag – ‘Nu is het genoeg geweest!’

Ik had gehoopt en verwacht, dat het loslaten voorbij was vandaag. Dat ik aan twee dagen genoeg had. Dat de brief de echte afsluiter was. Maar de herinneringen blijven bovendrijven. Even word ik kwaad op mezelf: nu is het genoeg geweest! Laat het los! Maar ik weet ook dat ik juist nu mild tegenover mezelf en mijn emoties mag zijn. Ik bekijk alle herinneringen die boven komen, maar laat me er niet door meeslepen. Dat lukt. Vooral door de yoga en de meditatie die ik erbij doe.

Ook blijf ik veel schrijven om al mijn gevoelens onder woorden te brengen. In de kringloopwinkel vond ik onlangs ‘Het boek met alle levensvragen. 501 vragen die tot inzicht leiden’. Ik sla het boek open op een willekeurige pagina en besluit om te gaan schrijven over de vraag die aan de linkerkant zal opduiken. Dat wordt: Is spijt een reden om vooruit te komen?

Hmm, interessant. Een gevoel dat de afgelopen week voorbij is gekomen en waarvan ik niet heel goed wist wat ik ermee moest – behalve het gewoon maar toelaten. Maar dient spijt ook nog ergens voor? Misschien is het wel een reden om vooruit te komen ja, schrijf ik op. In de toekomst wil je het beter doen. Door de spijt die ik uit het verleden heb meegenomen, ben ik nu zo vastberaden om wél vanuit mijn hart te gaan leven. Fijn. Zo concreet had ik er nog nooit over nagedacht.

Een week verder – mijn concentratievermogen is gestegen

Het is inmiddels ruim een week verder. Het ultieme serene gevoel dat ik in mijn offline week had is zeker niet blijven hangen. Omdat ik voor mijn werk nu eenmaal op Facebook en Twitter zit, kan ik dit niet zomaar uit mijn leven bannen. Wel heb ik er meer zelf de controle over gekregen. Ik check de sites minder vaak dan voorheen en er zijn nu hele ochtenden of middagen bij dat ik mijn mail uitzet en internet sowieso helemaal uitlaat. Dit zorgt ervoor dat ik een stuk  beter en geconcentreerder aan mijn boek kan werken. Zo lekker!!

De offline week is uiteindelijk dus goed gebleken voor mijn concentratievermogen, maar óók voor mijn emotionele leven. Enkele dagen na mijn afscheidsbrief aan mijn ex had ik een hele mooie droom waaruit ik op kon maken dat ik heel goed op weg ben om alles te verwerken.

Ja, zo’n offline week, ik kan het iedereen aanraden! Het is een heel goed alternatief als je zin hebt in een relaxte retraite, maar geen geld hebt om naar een luxe oord te gaan. Zet gewoon je internet uit, ga mediteren, doe yoga-oefeningen, houd je schrijfblok bij de hand, kook gezond, geniet bewust van je eten en schenk aandacht aan alle gevoelens die komen bovendrijven.

Al doe je het slechts een weekend, een dag, of een avond…. Het is zuiverend, het is helend en je leert weer hele nieuwe delen van jezelf kennen. 

(Fotocredit: Virginia San Derson / creative commons)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

13 − vier =