Accepteren wie je bent

Met 1 simpel zinnetje

Onwennig zit ik tussen twee bezoekers, in het activiteitencentrum waar ik sinds kort vrijwilligerswerk doe. De bezoekers zijn verstandelijk beperkten. Zelf zijn ze zwijgzaam. Dat betekent dat ik het beste zomaar wat kan praten over koetjes en kalfjes. En laat ik daar nu vrij slecht in zijn. Zelfs in de kroeg snijd ik al zo snel mogelijk onderwerpen aan om te ontdekken waar iemand nu echt gelukkig van wordt. Jaloers kijk ik naar vrijwilligster C, terwijl ik met mezelf worstel. 

Ze gooit met propjes papier. Ze maakt iedereen aan het lachen. Ze snuffelt aan haar thee en grapt met twinkeling in haar ogen: ‘ja, deze is van mij! Hier zit rum in!”

En dan begint mijn innerlijke gevecht. Waarom kan ik dat niet? Waarom kan ik niet met het grootste gemak een praatje met iedereen maken over de meest onzinnige dingen? Waarom denk ik er niet aan om met een propje papier te gaan gooien? Of dat er rum in mijn thee zit?

Dan denk ik aan iets waar ik altijd om moet lachen op een moment dat ik mezelf niet accepteer: zou een tulp ook krampachtig proberen om een roos te worden? Nee, de tulp gaat zijn eigen weg en wordt met de juiste voeding, aandacht en liefde de allermooiste tulp die er is.

Ik kijk nog eens rond – iets objectiever dit keer – en zie een andere vrijwilliger. Relaxed zit hij aan een tafel onderuit gezakt met een kop thee voor zich. Hij observeert wat, luistert een beetje, praat niet veel en maakt ook geen grapjes. De bezoekers zijn dol op hem.

En ineens ben ik weer iets blijer met mezelf.

3 reacties op “Accepteren wie je bent

  1. Mooi dat je dit deelt. Het is herkenbaar voor me. Gelukkig zijn we allemaal op ons best als we onszelf zijn 🙂
    Liefs, Esther.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.