Accepteren of niet accepteren?

That’s the question

mindful leven, mediterem yoga, middel tegen stress Afgelopen week was ik bij een debat van het tijdschrift Volzin, waar twee mensen tegenover elkaar stonden. Spiritueel schrijfster Annemarie Postma die beweerde dat je situaties maar het beste kunt accepteren. En predikant van de Amsterdamse Zuidas Ruben van Zwieten, die vindt dat je juist niet moet accepteren. “Ik ben dol op mensen die zeggen: dit accepteer ik niet!,” verklaarde hij enthousiast. In allebei hun verhalen herkende ik mijn eigen mening. Sterker, ik denk dat ze het diep in hun hart best met elkaar eens kunnen worden. Als je het woord ‘accepteren’ maar even achterwege laat.

Want dat is funest met taal: iedereen heeft daar een eigen gevoel bij waardoor je binnen de kortste keren volkomen langs elkaar heen praat. Want wat denken mensen al snel bij het woord accepteren? Passief, fatalistisch, slachtofferrol, etcetera.

Dit alles is juist niet wat Postma ermee bedoelt. Zij vindt dat je situaties moet erkennen, onder ogen moet durven zien. Als voorbeeld refereerde ze aan het feit dat ze onder ogen komt hoe erg dieren behandeld worden, door naar een slachthuis te gaan. “Ik sluit daar mijn ogen niet voor!” zei ze. Uit principe is ze vegetarisch. Dat lijkt mij een praktijkvoorbeeld waarin ze door haar daden laat zien: ‘Dit kan ik niet accepteren.’

Het onder ogen komen van de werkelijkheid dus. Maar tegelijkertijd wel blijven vechten tegen onrecht.  

Toen ik worstelde met zware vermoeidheidsklachten, was ook voor mij de vraag van de dag: ga ik accepteren, of blijf ik doorzoeken naar een oorzaak? Uiteindelijk probeerde ik te accepteren, zonder een passief slachtoffer te worden. En ja, dat was in de praktijk net zo vaag als dat het hier klinkt.

Maar de dagen dat ik mijn situatie kon ‘accepteren’, was ik wel een stuk gelukkiger. Het scheelde in ieder geval een hoop frustraties. Ik werd niet meer per definitie chagrijnig wakker en ik kon dankbaar zijn voor de uitjes die ik wél kon beleven.  ‘Ok, vandaag is het zo’, probeerde ik te denken.

Ondertussen ging ik wel zo wijs mogelijk met mezelf om. Op tijd naar bed, gezond eten, genoeg sporten en zo vaak mogelijk mediteren. Dat is het deel van mij dat misschien wel beweerde: ‘Ik accepteer het niet dat ik altijd zo moe blijf en ik zal er alles aan doen wat mogelijk is om me weer gezond te voelen.’

Maar op het moment suprême probeerde ik dus wel tevreden te zijn met mijn situatie. Precies zoals die was.

Het blijft een lastige balans. Want bij Postma ligt het een stuk gecompliceerder. Zij zit in een rolstoel en heeft dat maar te accepteren. Hoe gezond ze ook leeft, ze zal er niet uitkomen. Toch is ook zij geen passief slachtoffer. Ze schrijft boeken, houdt lezingen en vecht tegen onrecht.

Het accepteren van onveranderlijke zaken scheelt in ieder geval veel frustraties en daarmee veel energie. Energie die je misschien beter in kunt zetten om actief de wereld te veranderen op de punten waar er wél iets te veranderen valt.

Een kort gebed verwoordt het zo mooi:

Geef mij de kracht om te veranderen wat ik niet kan accepteren,

De moed om te accepteren wat ik niet kan veranderen.

En de wijsheid om het verschil tussen beide te zien.

Een gedachte over “Accepteren of niet accepteren?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

vijf × vijf =