Welk offer hoort er bij jouw verlangen?

Als ik dit tik, zit ik op de camping in Bakkum. Mijn vriend en ik hebben daar een stacaravan gehuurd voor enkele dagen, aan de rand van het bos vlakbij het strand. Hij had ontzettend veel last van hooikoorts en moest daarom de stad uit vluchten, op weg naar de zee. En ik vluchtte natuurlijk graag met hem mee.

Het voordeel van zzp’er zijn, is natuurlijk dat dit kan zonder toestemming te vragen aan de baas. Laptop mee en hoppa, op weg naar de natuur.

Het bruist hier. Niet het bruisende van de stad – café’s, theaters, terrassen vol mensen.

Maar het bruisen van de natuur. Konijntjes, eekhoorntjes, rupsen, talloze vogels. De zon is net doorgebroken en ik zit op het terras aan de picknicktafel met een kopje verse muntthee.

Dit moment hier is perfect. En ik weet ook heel goed dat ik hier niet ‘zomaar’ gekomen ben. Er is een flinke innerlijke worsteling voor nodig geweest om tot dit moment te komen.

Tien jaar geleden zat ik fulltime op kantoor, achter mijn beeldscherm. En in de avond plofte ik op de bank om weer naar een ander beeldscherm te turen. Totdat het tijd was om naar bed te gaan.

De volgende dag begon het riedeltje opnieuw.

Ik ging wel vaker op vakantie dan nu. Soms wel vier keer per jaar. Want daar had ik het geld voor. Maar mijn doordeweekse dagen zagen er behoorlijk eentonig en niet inspirerend uit.

Ik stond er echter niet zo bij stil of ik dat leven wel wilde. Dat lampje ging pas later branden. En pas toen dat bewustzijn kwam, kon ik mijn leven actief gaan veranderen.

Stapje voor stapje.

En inmiddels zit ik hier mijn blog te tikken in de natuur, op een doordeweekse dag. En ik realiseer me dat je met de kleine keuzes die je elke dag zet, jouw eigen toekomst creëert.

De grote vraag is: welk offer ben jij bereid om te maken?

Ik heb financieel veel moeten inleveren. En nog steeds zijn er onzekere tijden. Dus ik mis het veilige gevoel dat een vaste baan biedt. Voor andere mensen is dat offer te groot.

Maar mijn behoefte om mezelf creatief te uiten (en daar ook alle vrijheid voor te nemen) is zó groot, dat ik daar niet omheen kan. Als ik een andere weg zou kiezen, zou dat voelen alsof ik mijn ziel in de steek laat.

Dit is het leven waarin ik de meeste vrijheid ervaar.

Ondanks de offers.

Het grappige is echter dat veel ervan niet meer voelt als een groot offer. Omdat er zoveel tegenover staat.

Ja, ik woon klein. Maar ik ben ook zó klaar met schoonmaken. Er is nauwelijks onderhoud. En de lasten zijn laag. Zo houd ik meer vrije tijd over.

Ik heb geen vaatwasser meer. Maar de afwasjes die ik tussendoor overdag doe, zijn lekkere mijmertijd geworden.

De tuin die ik had, die kreeg ik nauwelijks bijgehouden. Ik zie mezelf nog staan met mijn heggenschaar in de hand, terwijl de klimop leek te groeien waar ik bijstond. Dus stiekem ben ik helemaal tevreden met mijn zonnige balkon. Lekker overzichtelijk, de plantjes die daar nu op staan.

Geen achterstallig onderhoud meer.

Maar rust in mijn hoofd.

Het is een leven dat mij past.

Natuurlijk twijfel ik soms. Als ik vriendinnen om me heen zie die naar grotere huizen verhuizen. Of daarover dromen.

Telkens vraag ik mezelf af: wil ik ook niet iets groters? Maar telkens kom ik tot dezelfde conclusie.

In het leven dat ik nu leid, ervaar ik de meeste vrijheid.

En zo maakt ieder zijn eigen persoonlijke keuzes.

“Laten we elkaar bij de les houden dat we zo lekker simpel blijven leven,” zei mijn vriend onlangs. “Ook als er tijden aanbreken waarin we financieel meer te besteden hebben.”

Want dit is het leven dat bij ons past.

Wat is jouw ideale levensstijl? Wil je graag de wereld rond reizen, telkens op weg naar verre oorden? Zoek jij de structuur van een vaste baan? Droom je van een groot huis? Of ga je juist voor de hippie-stijl en zou je het liefst in een tiny house wonen?

Het gaat er niet om wat je kiest.

Het gaat erom dat jij bewust kiest voor een leven dat bij jou past.

 

 

 

Meer inspiratie:

6 reacties op “Welk offer hoort er bij jouw verlangen?

  1. Lieve Lieke, veel bewondering heb ik voor jouw stap in je leven en dat al op betrekkelijk jonge leeftijd. Wat heb je dat goed gedaan zeg. Zelf heb ik dat ook vaak gewild maar nooit gedaan. Op mijn 58, nu 3 jaar geleden, was het financieel mogelijk om dit te doen en heb ik ook daadwerkelijk ontslag genomen. Mijn vrouw werkt nog. Tegelijkertijd huis verkocht en naar een andere provincie verhuisd. Enorm druk toen allemaal. Ik heb die stap ondernomen omdat ik in mijn werk steeds minder mijzelf kon zijn en mijzelf kon leven. En dan is het inderdaad zo dat je dat ook na(ast) je werk niet goed kunt. Nu is het rustiger in mijn hoofd. En hoe wonderlijk: een jaar geleden kwam plotseling de onbedwingbare behoefte in mij naar boven om te gaan schilderen. Ik, die nog nooit een tekeningetje heb gemaakt, nooit iets echt creatiefs zelfs. En nu schilder ik de doeken weg alsof ik nooit anders heb gedaan, volledig autodidactisch doe ik mijn kennis op. En gelukkig zijn anderen er heel vaak helemaal weg van. Willen soms iets van mijn hand. Stel je voor!!! En een tweede mooie ontwikkeling is dat ik nu wat meer mediteer. En op jouw heerlijke stem is dat heel makkelijk. Ga nu ernaar toewerken dat ik dit elke ochtend doe. Het is een hele stap om het roer in je leven helemaal om te gooien, maar misschien is er een mogelijkheid om dit stapje voor stapje te doen? Mediteren helpt daar in mijn ervaring zeker bij omdat je hiermee zo blijk geeft dat je jezelf dat kwartiertje daadwerkelijk gunt. Dank je wel Lieke.

    Lieve groet, Armin

    • Wat een mooi verhaal Armin! Vooral dat die drang om te schilderen ineens naar boven kwam. Daar was toen dus blijkbaar de ruimte en rust voor… En dan blijkt dat er dus zoveel potentie in je zit. Heel erg cool.
      En een heel goed voornemen om elke ochtend te mediteren. Dat is een groot cadeau aan jezelf.
      Kleine stapjes…
      Liefs,

  2. Lieve Lieke het is mooi wat je beschrijft. Ik zou willen dat ik nog jong geweest was net als jij, dan had ik het ook anders gedaan. Helaas is die tijd voor mij voorbij en ben ik hard bezig om de tijd die me nog rest op een andere manier in te vullen. Ik ben 71, heb een man die beginnende dementie heeft, kinderen die de deur uit zijn en een huis dat te groot is om te onderhouden. Mijn man wil niet weg uit het huis waar we onze geschiedenis hebben liggen. Ik heb hem nu zo ver kunnen krijgen dat ik huishoudelijke hulp neem en een glazenwasser. Nu misschien nog een tuinman? Als je jong bent is de flexibiliteit veel groter en heb je idealen. Mijn dromen zijn rust en vrede met mezelf. Ik zou graag in de tijd hebben geleefd dat ik een zelfstandig inkomen had gehad en financieel niet afhankelijk was. Helaas was het anders. Ik wil niet klagen en doe dat ook niet, maar ik zal het moeten doen met hetgeen voor mij nog haalbaar is en daar heb ik mooi de handen vol aan. Door de ontwikkelingen van het moment ben ik zoveel wijzer geworden, weet ik ook dat mijn man niet de liefde van mijn leven is. Ik heb mijn tweelingziel ontmoet waardoor ik een spiegel krijg voorgehouden die me inzicht geeft maar waardoor ik ook een rollercoaster terecht ben gekomen. Enerzijds prachtig dat je de echte liefde mag ervaren maar anderzijds het gevecht met jezelf. En hoe nu verder? Moet ik bij mijn man weggaan zonder schuldgevoel te hebben. Het zijn moeilijke dilemma’s. Niemand die mij daar antwoord op geven kan, ik moet het zelf doen. Ik kan je vertellen dat dat niet makkelijk is. Ik had me mijn ‘oude’ dag anders voorgesteld.
    Lieve groet
    Corrie

    • Heey lieve Corrie. Wat een lastige dilemma’s! Je ziel was er blijkbaar klaar voor om deze nu aan te gaan. Maar makkelijk is dat zeker niet. Er is inderdaad niemand die jou de kant-en-klare antwoorden geven kan. Die gaan uit jouw eigen wijze bron komen.
      Je kan wel hulp vragen. Aan jouw gidsen, je spirits, je beschermengelen- hoe je het ook noemen wil. In de ochtend als je mediteert, kun je even tijd nemen om daarmee contact te leggen. En zeg dan: “Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet. Geef mij de kracht en de wijsheid om hiermee om te gaan. Wat zijn de keuzes die het beste bij mij passen?” Als je maar lang genoeg de vragen leeft… Dan komen de antwoorden op een dag ook.
      Liefs,

  3. Een mooi stukje en ik begrijp dit helemaal. Toch is dit niet voor iedereen zo een voudig om te realiseren. Als je jong bent kun je die keuze nog maken maar als je rond de zestig bent word dit toch wat moeilijker. Het bewustzijn is bij mij pas een paar jaar geleden ontstaan en ik vind het niet eerlijk om nu alles om te gooien met de gedachte dat ik heel veel mensen verdrietig maak. Ik moet dit aanvaarden maar het is niet eenvoudig.

    • Hey Jeannette. Nee, eenvoudig is het absoluut niet. Bij elke verandering komt ook frustratie, twijfel en onzekerheid om de hoek kijken… Vaak hoeft het roer gelukkig niet in 1x volledig om, als je vanuit je hart en ziel wilt leven.
      In kleine stapjes kan je al zóveel meer vrijheid ervaren! En inderdaad, niet iedereen in je omgeving zal blij zijn als jij voor jóuw leven kiest. Ook dat zijn offers om te maken… (Of niet).

      Gelukkig zijn er genoeg voorbeelden te vinden van mensen die boven de 50 of 60 nog een switch hebben gemaakt in hun leven en daarna echt gaan strálen. En dat licht stralen zij vervolgens ook weer uit op hun omgeving.

      Kijk wat je in kleine stapjes kunt doen, om toch een leven te leiden dat past bij jouw waarheid, bij jouw ziel.

      En datgene wat je écht niet kan veranderen? Daar heb je gelijk in. Dat moet je aanvaarden.
      Liefs,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.