Verborgen wijsheid in de stilte

“Woede komt in me op… gevolgd door een scheldkanonnade”

Tips leven vanuit je hart, mindful leven, gelukkig, bewust, spiritualiteit, psychologie, persoonlijke ontwikkelingLaatst zag ik via LinkedIn het beroep ‘stiltecoach’ voorbijkomen. Het profiel trok direct mijn aandacht. Een stiltecoach? Wat doet zo iemand? Ik volgde mijn nieuwsgierigheid en zo zit ik twee weken later tegenover Marjan Bosch, stiltecoach. Bij haar ontdek ik hoe bevrijdend pure stilte kan zijn. Verwachtingen die ik van mezelf heb, vallen ineens van mijn schouders. “Hoezo: ik móet liefdevol zijn?” 

Zen-tuintje

Marjan en ik hebben afgesproken in een workshopruimte in Amsterdam-Oost. Ik kijk mijn ogen uit: retro behangetjes, een verweerde deur en een hippe vogeltjesklok sieren de kamer op. Dan blijft mijn blik hangen op een stenen bakje, gevuld met strandzand,
Tips leven vanuit je hart, mindful leven, gelukkig, bewust, spiritualiteit, psychologie, persoonlijke ontwikkelingprachtige schelpen en piepkleine bloemetjes. Ook ligt er een mini-harkje bij. Een ‘zen-tuintje’, zo noemt Marjan het. Haar stilteplekje. “Wanneer ik stress voel, ga ik hier even bij zitten. Ik kijk ernaar en hark een beetje door het zand. Zo merk ik hoe ik op dat moment in mijn vel zit. De lijnen worden bijvoorbeeld iets krommer als ik gespannen ben,” toont ze. Dit is direct een mooi voorbeeld van een stilteoefening: het creëren van een eigen kunstwerkje, jouw eigen stille plek. Want stiltemomenten kun je op diverse creatieve manieren invullen.
Marjan, tevens praktisch theoloog, geeft diverse stilteworkshops en mindfulnesstrainingen. Maar ook stemcoaching is een belangrijk onderdeel van haar werk. Je stem laten horen is namelijk onlosmakelijk verbonden met de stilte. “Door te luisteren naar je stem merk je welke stemmingen er in je zitten. Die aandacht helpt je om heel te worden en om weer stil te worden,” licht ze toe.

Vandaag krijg ik een voorproefje van haar activiteiten. We beginnen met een korte mindfulness-oefening waar ze mij doorheen leidt terwijl ik op een stoel zit. Ik ga naar mijn adem, plaats mijn voeten stevig op de grond en voel mijn hele lichaam. Daarna krijg ik kleurpotloden aangereikt waarmee ik weergeef hoe ik mij na dit stiltemoment voel. Ik teken een rood hart, een zonnetje en helderblauwe wolken. Zo’n korte stilte geeft me een vredig gevoel, alsof ik meer lucht heb. Wonderlijk hoe snel dat altijd gaat.

Wat moet ik van mezelf?

Tips leven vanuit je hart, mindful leven, gelukkig, bewust, spiritualiteit, psychologie, persoonlijke ontwikkelingDan krijg ik een aantal vragen voorgelegd, waar Marjan telkens een korte tekst bij voorleest. Heb ik bijvoorbeeld mijn eigen stilteplek? En wat kan ik doen om stilte te creëren? Wat is mijn lijstje van dingen die ik met aandacht en plezier wil doen? Ik bedenk dat ik graag weer meer wil gaan zingen. En vanuit de diepte komt ineens een verlangen naar boven drijven om zandkastelen te gaan bouwen!

Vervolgens stelt Marjan me een vraag die later op de dag een flinke ruzie zal veroorzaken: “Vraag jezelf eens af: Wat moet ik van mezelf?

“Ik moet liefdevol zijn,” komt direct in mijn hoofd op.

Oei. Dat klinkt wel heel… star, constateer ik. De laatste weken ben ik er veel mee bezig: zo liefdevol mogelijk voor mijn omgeving zijn. Misschien ben ik iets te ver doorgeschoten in dat streven? Doe ik iets te krampachtig mijn best? Ik probeer het woord ‘moeten’ te vervangen door ‘willen’ of ‘kunnen’. Ik kan liefdevol zijn. Misschien mag ik wel wat eerlijker tegenover mijn omgeving zijn, bedenk ik. Eerlijk zeggen als ze me pijn of verdriet doen. Voor mijn gevoel deed ik dat wel al. Maar nog niet bij iedereen merk ik nu.

Deze inzichten ontvouwen zich allemaal nadat ik stil ben geweest. Want dat is precies wat stilte met je doet. Je gaat nadenken over de dingen die belangrijk voor je zijn en over welke kant je uit wilt. Marjan merkte een aantal jaar geleden dat ze steeds meer behoefte aan stilte in haar leven kreeg. “Ik kon vroeger heel veel piekeren, op het depressieve af,” vertelt ze open. “Iedereen vond mij altijd heel rustig. Maar mijn hoofd draaide op volle toeren! Alles wat ik deed, was nooit goed genoeg. Doordat ik zo hard voor mezelf was, was ik dat ook voor anderen.”

Langzaamaan groeide het verlangen naar meer stilte in haar hoofd. Ze ging naar de kerk, naar een cursus meditatie en stemexpressie. Zo groeiden de stukjes stilte in haar leven. “In die stilte realiseerde ik me: het is goed zoals het is. Het hoeft niet altijd beter.” Mensen in haar omgeving hebben daar ook profijt van. “Ik kan beter naar mijn gezin en vrienden luisteren, er meer voor ze zijn.”

We gaan door met de volgende stilteoefening:

Het labyrint

Op de vloer ligt een tapijt waar Marjan allerlei lijnen op heeft getekend. Als je ze netjes volgt, kom je uiteindelijk uit bij de kern. Dit staat symbool voor jouw eigen kern, je centrum. Het lopen door dit labyrint zorgt er bij mij direct voor dat er allerlei gewoontepatronen zichtbaar worden.


Tips leven vanuit je hart, mindful leven, gelukkig, bewust, spiritualiteit, psychologie, persoonlijke ontwikkelingGedachte nummer 1: “Zo snel mogelijk op mijn doel af”

Ik zie een korte sluiproute waarmee ik direct in mijn centrum terecht kan komen. Die wil ik nemen! Hoezo zou ik deze hele omweg naar mijn kern moeten maken? Daar heb ik geen zin in, geen tijd voor, geen geduld voor. Direct moet ik al lachen om mijn haast.

Gedachte nummer 2: “Als ik het maar goed doe”

Ik ben een beetje bezorgd dat ik verkeerd ga lopen. Met mijn ogen volg ik snel de lijnen om te kijken of ik wel op de goede plek uit ga komen. Zul je zien dat ik straks de eerste ben die dit niet snapt en helemaal verkeerd loopt…

Gedachte nummer 3: “Ik ben er bijna! Nu snel door!”

Op het moment dat ik dichter bij mijn kern – mijn doel – kom, wil ik sneller gaan lopen. Mijn rustgevende gevoel zakt even weg en m’n hartslag gaat omhoog.

Totdat ik besef: wat maakt het uit waar ik sta?  Of ik nu hier sta, of in de buitenste cirkel: elk punt is goed. Wie zegt dat ik straks echt mijn doel bereik? Of dat dit doel zo mooi is? Het gaat toch om de reis? Ik heb dit al in heel veel boeken gelezen en ik begreep het punt ervan ook altijd wel. Maar toch. Door het labyrint daadwerkelijk te lopen, te ervaren, komt dit inzicht een stuk krachtiger bij me binnen.

En gaandeweg, wanneer ik voetje voor voetje doorloop, verdwijnt mijn haast en kom ik tot rust. Mijn kern is altijd aanwezig, bedenk ik. Ook al ben ik er misschien even vanaf gedwaald, ik kan er altijd weer terugkomen. Dat voelt best geruststellend.

Het klankbad

Wanneer ik midden in de kern sta, verwarmt Marjan me met een klankbad. Met haar stem maakt ze geluiden, een lied zonder woorden, alsof ik verwelkomd word in mijn centrum. Ik doe mijn ogen dicht en laat haar klanken tot mij komen. De geluiden zijn zangerig, alsof ik in de jungle sta en de natuur mij omarmt. Totdat ze plots heel laag gaat met haar stem. De tonen worden dreigend, zwaar, jagen me haast angst aan. Even voel ik mijn lichaam schokken en mijn ogen tranen. Met haar stem heeft ze mijn donkerste emoties te pakken, mijn schaduwkanten.

Donkere gevoelens

Ik haal een paar keer diep adem, voel mijn beide voeten op de vloer en bedenk dan dat ik niet bang hoef te zijn voor deze donkere gevoelens: “Laat ze maar schreeuwen, hun zegje doen, zo hard ze kunnen. Ik luister ernaar. Het jaagt me geen angst aan, maar ik omarm ze juist. Net als de liefdevolle, vreugdevolle emoties horen ze bij mij en die mag ik ook uiten. Ook naar de buitenwereld toe. Ik mag mezelf helemaal laten zien.” Het voelt als een bevrijdend inzicht.

Toch komt de ware bevrijding later die dag pas, als ik de inzichten direct in de praktijk breng. Ongepland. Een goede vriend belt op en maakt een opmerking die me volledig in het verkeerde keelgat schiet. Woede komt in me op. Ik wil het direct wegduwen omdat ik liefdevol wil zijn, maar op een of andere manier lukt dat even niet. Met als gevolg: een scheldkanonnade van mijn kant.

“Ik vind je echt een lompe zak soms! Het lijkt wel alsof je geen enkel empathisch vermogen hebt, alsof je gewoon niks van de mensheid begrijpt!” krijs ik.

Oei. Dat is nu niet bepaald liefdevol…

Verbijstering aan de andere kant van de telefoonlijn, terwijl ik nog een aantal verwijten naar zijn hoofd slinger die me nog dwarszaten. Even wordt zijn stem ook harder, om weerstand te bieden aan mijn woede. Maar niet lang daarna bedaren we alle twee.

Dan volgt een mooi gesprek van ruim anderhalf uur waarin ik me open en kwetsbaar op durf te stellen. Waarin ik ook mijn pijn en worstelingen laat zien. Emoties die ik blijkbaar toch nog had opgekropt, doordat ik te hard probeerde om liefdevol te zijn.

Ik ben weer een stapje dichter bij mezelf gekomen door de stilteoefeningen. De hoge verwachtingen van mezelf durfde ik ineens los te laten en zo kwam er juist een liefdevol gesprek op gang. Dat is dus wat stilte met je doet. Je gaat de diepte in. Je laat verwachtingen los, wordt bevrijd van starheid. En daar, in je kern, vind je jezelf terug.

Gratis stilteoefening

Deze maand verschijnt het boek ‘Stap in de stilte, 49 simpele ontdekkingen’ van Marjan Bosch. In dit boek vind je 49 oefeningen om jouw eigen stilte te ontdekken. Het boek is te koop voor € 12,50. Je kunt het ook online bestellen.

Speciaal voor Be Blissed geeft Marjan alvast een voorproefje van een stilte-stap:

Ik creëer een stille plek of altaar

op een centrale plek in mijn huis.

Om ergens een cirkel te hebben

waar de stilte me uitnodigt.

Om te zitten.

Te kijken.

Niets te doen.

Los te laten.

Een kaars.

Een heilige.

Een steen, schelp, veer.

Een dierbare vondst.

Aarde, water, lucht en vuur.

Hier kan ik bidden, zingen, ademen.

Opladen en stilstaan

om daarna weer verder te gaan.

 

Meer inspiratie:

Één reactie op “Verborgen wijsheid in de stilte

  1. Pingback: Nederlandse blogs - mijn beste artikelen van de afgelopen 2 jaarBe Blissed – leven vanuit je hart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.