Hoe meditatie mij hielp om níet misselijk te worden

middelen tegen stress, ziekte, mediteren, mantra In de twee reisverslagen over Bali kon ik natuurlijk lang niet alles kwijt wat ik drie weken lang meegemaakt heb. Een belangrijke les die ik leerde, wil ik jullie zeker niet onthouden. Wie weet komt het jullie in de toekomst nog goed van pas! Het heeft te maken met hoge ruwe golven, reisziekte, kotszakjes en…  mijn beste meditatie óóit. 

Sinds klein meisje heb ik al last van reisziekte. Ik kan me nog menig vakantie herinneren dat ik lamlendig op de achterbank lag, op weg naar Frankrijk. Soms riep ik met een beverig stemmetje ‘Stop!’, om vervolgens langs de kant van de weg met mijn hoofd in de bosjes te duiken. Tijdens de reis wierp mijn moeder mij regelmatig bezorgde blikken toe. Voor zover ze zich kon bewegen tenminste. Meestal zaten we volledig vastgepakt tussen kussens, slaapzakken, plastic bordjes, koelboxen en tentharingen. Maar dat terzijde.

De reisziekte dus. Het is iets waar ik nooit helemaal vanaf gekomen ben.

Goede voorbereidingen treffen zijn altijd van het grootste belang voordat ik op weg ga. Heb ik goed gegeten? (Maar niet téveel zodat ik bij voorbaat al misselijk ben). Heb ik het juiste eten bij me voor als ik weer honger krijg? (Bananen!). Heb ik de juiste reispil geslikt? (Niet die van de drogist, wel die van de apotheek). Flesje water bij de hand?

Meestal gaat het dan goed. Zolang ik tijdens de reis voldoende frisse lucht krijg, regelmatig kan stoppen, ik voorin zit en de reis niet al te lang duurt.

Maarja, het moet natuurlijk niet te gortig worden allemaal. Zoals op die boot naar Gili Air.

Gelukkig wist ik van tevoren niet waar ik aan begon.

In een notendop: de boot was klein, de zee was ruw en de golven waren hoog.

Je moest je stevig vasthouden aan de stoel voor je, anders zou je gegarandeerd op-en-neer geslingerd worden.

Dat dus.

An-der-half-uur lang.

Nu kan ik bij veel vormen van lijden wel een zinvol etiketje eraan hangen. Om het zo interessant mogelijk te maken voor mezelf, zeg maar. Ik zoek naar levenslessen en probeer er uiteindelijk wijzer uit te komen.

Dat vond ik nu iets lastiger. Want tja, ik ging voor mijn eigen plezier naar dit oord toe. Ik kon geen enkele wijze levensles vinden die het universum mij op dit moment wilde leren.

Of toch?

Ineens leek dit me de perfecte tijd en plek om te gaan mediteren. Nog eens wat anders dan thuis op mijn bloemetjeskussen, met een brandend wierookstokje.

Terwijl ik in mijn ooghoeken een jongen naar zijn kotszakje zag grijpen, bleef ik recht voor me uitkijken. Ik bleef diep in- en uitademen, probeerde een flauwe glimlach op mijn gezicht te toveren en ondertussen herhaalde ik, in mezelf, slechts twee zinnen:

‘Liefde in’ bij de inademing.

En ‘rust uit’ bij de uitademing.

Zo bleef ik diep ademen. Liefde in, rust uit. Liefde in, rust uit. Liefde in, rust uit.

Ik liet geen enkele andere gedachten in mijn geest toe. Met mijn ogen bleef ik strak voor me uit kijken.

Heel soms, in een overmoedige bui, deelde ik een inzicht met reisgenoot Marieke, die naast me zat. Zoals: “op-en-neer is beter dan heen-en-weer”. Maar zodra ik mijn maag voelde keren, keek ik weer stilletjes voor me uit.

Liefde in, rust uit. Liefde in, rust uit. Liefde in, rust uit.

En terwijl Marieke haar hand bezorgd op de mijne legde, werd het mijn beste meditatie óóit. Anderhalf uur lang besteedde ik non-stop aandacht aan mijn ademhaling, terwijl ik de woorden liefde en rust bleef herhalen in mezelf.

Conclusie?

Prettig was het niet. Ik wil nóóit meer op zo’n boot zitten. En de rest van de dag was ik stikchagrijnig.

Maar: het kotszakje heb ik niet hoeven te gebruiken. Ik voelde me een overwinnaar op mijn reisziekte. En ik had er weer een grondige meditatie opzitten.

Zo zie je maar.

Meditatie kan op de meest verrassende tijdstippen bijzonder goed van pas komen. Blijven oefenen dus :).

Meer inspiratie:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.