Als ik later terugkijk op mijn leven dan…

dankbaarheid, dankbaar leven

Onlangs was ik bij een geweldig schrijfcafé van Laura Stassen. Ik was er 1 keer eerder geweest en het enthousiasme van de groep deelnemers is zo aanstekelijk! Heerlijk. Laura bedenkt allerlei creatieve opdrachten voor ons om over te schrijven en ondertussen staan er allerlei lekkere koekjes, croissants, sap en thee op tafel om van te genieten. Kortom: helemaal my cup of tea…. En daar, aan tafel, ontdekte ik mijn diepste verlangen. 

**

Het thema was dit keer dankbaarheid. Nou, daar probeer ik me sowieso al vaak mee bezig te houden. Stilstaan bij de dingen waar ik dankbaar voor ben in mijn leven. (En vandaag is het Thanksgiving, dus extra toepasselijk :)).

Ik schreef op waar ik die dag dankbaar voor was (Heerlijk ontbijt vol vers fruit, klaargemaakt door mijn nieuwe liefde). Ik schreef op waar ik vroeger dankbaar voor was (dat ik op mijn kamer volledig kon wegkruipen in mijn eigen wereld) en ik schreef op waar ik straks, als ik een oude vrouw ben, dankbaar voor wil zijn als ik terugkijk op mijn leven.

Het antwoord? Niet waar ik wil wonen, of welke baan ik nog wil bemachtigen. Nee, ik kon zelfs niks concreets bedenken. Want tja… het leven heeft me laten zien dat het vreemde wendingen kan nemen. Hoezo zou ik nu dan heel star een toekomst gaan uitstippelen?

Dus kwam er iets anders uit mijn pen:

“Ik hoop dat ik straks dankbaar kan terugkijken en zien dat ik mijn eigen hart ben blijven volgen, hoeveel hobbels ik daarbij ook ben tegengekomen en hoeveel ik ook het gevoel had dat ik anderen daarmee teleurstel zou stellen. Ik zal zien dat dit mijn eigen unieke pad is geweest en ik ben blij dat ik daarin steeds op mijn intuïtie heb vertrouwd. En ik hoop dat ik heel veel lieve mensen om mij heen heb om volledig bij thuis te kunnen komen.”

Daar kwam het eigenlijk allemaal op neer. Mijn hart volgen en lieve mensen om me heen hebben. En niet alleen bij mij trouwens. De rode draad – ook bij de andere schrijfcafé-gangers – was dat ze hun hart willen blijven volgen. En dat ze hopen dat ze hun angsten recht in de ogen hebben durven kijken.

Dus hoewel ik heel erg geloof in jezelf doelen stellen en het hebben van een bepaalde toekomstvisie, geloof ik tegelijkertijd in het kunnen loslaten van die doelen.

Want soms blijkt jouw hart jou op het moment suprême nou eenmaal een compleet andere richting uit te sturen. En dan is de grote vraag: durf jij daarnaar te luisteren?

En is dat ook niet het wonderlijke van het hele leven? De weg ontvouwt zich vanzelf terwijl jij op reis bent. Het enige dat jij hoeft te doen is de volgende stap nemen…

Ps. Zo blijf je dagelijks dankbaar 

(Bron foto) 

Één reactie op “Als ik later terugkijk op mijn leven dan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.