Gezondheid hangt aan een zijden draadje

 

Gezondheid is het grootste geschenk van God, maar vaak nemen we het voor lief.

Het hangt aan een zijden draadje dat elk moment kan breken… En dan is zelfs de allersterkste onder ons op slag hulpeloos.

Wanneer dat gebeurt is hoop onze beschermer

en de liefde ons wondermiddel.

 

(Uit de serie Call the Midwife – te zien op Netflix)

Het fluwelen konijn – Een verhaaltje over jezelf worden

het fluwelen konijn, kracht van kwetsbaarheid, artjournal Nederlands tips

In het boek De Kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown kwam ik een mooi verhaaltje tegen. Het komt uit het boek Het fluwelen konijn van Margery Williams. Ik schreef het stukje over in een van mijn artjournals en tekende er een pandabeertje bij. (Als kind had ik zelf namelijk een pandabeertje als knuffel).

Het verhaaltje gaat over jezelf worden. Over authenticiteit. Je stelt je kwetsbaar op en daarmee laat je ook je perfectionisme varen. Mensen mogen je zien zoals je écht bent. En nee, niet iedereen is daarvan gediend…

Het verhaaltje gaat zo:

‘Echt is niet hoe je gemaakt bent,’ zei het Leren Paard. ‘Het is iets wat met je gebeurt. Als een kind lang, heel lang van je houdt, en niet alleen om met je te spelen, maar ECHT van je houdt, dan word je ECHT.’

‘Doet dat pijn?’ vroeg het konijn.

‘Soms wel,’ zei het Leren Paard, want hij sprak altijd de waarheid. ‘Maar als je Echt bent, dan geef je er niets om dat het pijn heeft gedaan.’

‘Gebeurt het allemaal ineens, net als opgewonden worden,’ vroeg hij, ‘of beetje bij beetje?’

‘Het gebeurt niet allemaal ineens, zei het Leren Paard. ‘Je wordt het gewoon. Het duurt een hele tijd. Daarom gebeurt het niet vaak met dingen die gemakkelijk breken, of scherpe randen hebben, of heel voorzichtig behandeld moeten worden.

In het algemeen ben je tegen de tijd dat je Echt wordt meestal kaal geknuffeld, je ogen zijn eruit gevallen, je poten bengelen erbij en je ziet er haveloos uit.

Maar dat geeft allemaal niets, want als je eenmaal Echt bent, ben je niet lelijk meer, behalve voor de mensen die het niet begrijpen.’

 

‘Op een dag besefte ik dat al die obstakels mijn leven waren’ 

Op mijn nachtkastje ligt altijd een enorme stapel boeken. Vaak kies ik er ‘s avonds een uit en sla zo’n boek open op een willekeurige bladzijde. Fijn om voor het slapengaan nog enkele pagina’s te lezen. In Het nieuwe Succes van Arianne Huffington las ik dit.

Een – oh zo herkenbare – quote van Fr. Alfred D’Souza:

‘Het had me lang toegeschenen dat mijn echte leven nog moest beginnen. Maar altijd was er een of ander obstakel. Er was altijd iets wat ik eerst moest doen, iets wat nog moest gebeuren en waar ik tijd in moest steken, of iets wat ik voor een ander moest doen. Dan kon mijn leven eindelijk beginnen. Maar op een dag besefte ik dat al die obstakels mijn leven waren.’

Aaaah. De herkenbaarheid!  Ik droom erover wat ik ga doen als ik weer volledig beter ben. Ik droom erover wat ik ga doen als ik meer geld heb.

Maar ondertussen is dit mijn leven. Hier en nu.

Het inspireerde mij om weer echt in het hier en nu te komen. Wat is er nú om dankbaar voor te zijn? Ik maakte een lijstje in mijn dagboek. En er verscheen een glimlach rondom mijn gezicht.

Die momenten, daar zit voor mij de balans in.

Vol hoop en vertrouwen kijken naar de toekomst. En tegelijkertijd verankerd zijn in het hier en nu en daar vrede mee hebben.

 

Als het ego wegvalt…

“Wanneer de meest wezenlijke elementen van ons leven het belangrijkst worden, valt ons ego weg. Alle kleine, onbelangrijke dingen verdwijnen naar de achtergrond. We raken onze kern. Weten instinctief wat er toe doet. Welke keuzes we te maken hebben. Wat nu prioriteit heeft en wat niet.”

Dit schrijft Zarayda Groenhart in een van haar nieuwsbrieven. Ze heeft het hier over het overlijden van haar vader en over de geboorte van haar dochtertje.

En het proces is erg herkenbaar voor mij op dit moment. Ook in periode van ziek-zijn worden je prioriteiten stap voor stap duidelijker. Als je maar 1% energie hebt op een dag; waar besteed je die energie dan aan?

Vaak proberen we alles in een dag of week te proppen. Maar wat als dat niet lukt? Welke keuzes maak je dan?

Een verhelderend proces waardoor je leven een stuk lichter wordt. 

 

De ultieme wake-upcall

Citaat

artjournal Nederlands tips inspiratie , mooie quotes, citaten over kanker

In 2014 kreeg professor Timo Honkela te horen dat hij agressieve tumoren in zijn hersenen had. In Volkskrant Magazine zegt hij daarover:

“En dat was mijn geluk. De kanker bood me een nieuw perspectief, als mens en als wetenschapper. Daardoor ging ik anders kijken naar mijn leven. Ik mag wel zeggen, ik ben totaal veranderd, alsof ik de kanker nodig had als ultieme wake-upcall.

Vóór mijn ziekte was ik een bittere, tobberige man met tal van psychische stoornissen. Ontevreden over het leven. Altijd maar denken dat het beter moet. Nu heb ik het gevoel dat elke dag een geschenk is.”

(Professor Timo Honkela in Volkskrant Magazine (21 okt 2017))

Verdronken bladzijdes

In de plaatselijke kringloopwinkel pakte ik Wreck This Journal uit de boekenkast. Een boek dat je moet besmeuren, bekliederen en verknippen. Dit alles zorgt ervoor dat je creatiever wordt. Zo is althans de belofte. De vorige eigenaresse had er al een begin mee gemaakt. Lisanne heette ze, las ik voorin het boek.

Op 1 pagina moest ze heel vaak hetzelfde woord opschrijven. Ze had het woord lief uitgekozen dat ze zeker 130 keer in lieflijk handschrift had opgeschreven. Ook haar boodschappenlijstje had ze erin geplakt, precies zoals het boek haar opdroeg.

Lisanne had kattenbakzooi nodig. En schoonmaakmiddelzooi.

Vlak naast me stond een blond jongetje verlekkerd naar de Donald Ducks te kijken die verspreid op de brede vensterbank lagen. In zijn rechterhand een blauw-geel plastic autootje. Oma, mag ik deze!?,” schreeuwde hij, terwijl hij met zijn linkerhand een Donald Duck oppakte.

Om de hoek kwam een stijlvolle vrouw aangelopen met een grote ronde bril met grijs montuur. “Nee, jullie mogen allebei 1 ding uitzoeken,” instrueerde ze.

“Maar deze is maar zo klein!,” probeerde het krullenkoppie nog. Maar oma was alweer verdiept in een spanninsgboog van Simone van der Vlugt. Eén van de vele boeken die zij had weten te bemachtigen.

Ineens schrok ze op. ‘”Onee, waar is Salo nou weer?”

Maar het blonde krullenkoppie had geen oog voor zijn wegrennende broertje Salo. Hij hield nog steeds stevig zijn twee schatten vast. De auto en het tijdschrift.

Toen oma terugkwam met Salo naast haar, zat het blonde krullenkoppie toch nog iets dwars.

“Oma,” merkte hij op, kijkend naar de stapel boeken in haar handen. “Waarom mag jij wél meer dingen uitzoeken?!” 

Oma begon te stotteren. “Nou, ik eeh… ik….”

Ze herpakte zich.

“Ik koop ook voor jullie hoor!,” zei ze met ferme stem waar niks meer tegenin te brengen viel. “Leg die auto maar terug. Je hebt toch al genoeg autootjes.”

“Okeeee…,” verzuchtte het jochie. “Dan leg ik déze wel terug”, waarop hij het tijdschrift terug legde.

Samen togen ze naar de kassa.

Ik bladerde nog even door in het besmeurde boekje. Goh, Lisanne was er inderdaad creatief van geworden.

Op een pagina moest je manieren verzinnen om het dagboek te slopen. Lisanne had bedacht:

Uit een flat gooien.

In de kattenbak leggen.

Meekoken in een pan tomatensoep.

Ik zag het al helemaal voor me. Het boek drijvend in een rode pan soep. En dan lekker roeren met de pollepel.

Kijkend hoe alle bladzijdes langzaam zouden verdrinken.

 

 

(Photo by Patrick Tomasso on Unsplash)